Afgelopen week kreeg ik een mooi aanbod, een aanbod om een extra dienst aan te bieden op mijn website, een samenwerking met een ander bedrijf waardoor ik ook nog eens extra geld zou kunnen verdienen. Een onlinegesprek met meer uitleg volgde, ik werd enthousiast, zag best wat voordelen, kreeg een offerte toegestuurd, maar wilde ook bedenktijd. Bedenktijd om met andere mensen te kunnen sparren hierover, mijn familie, andere ondernemers, om zo maar een paar mensen te noemen.

Het leek allemaal zo gemakkelijk, tenminste dat was wat mijn verstand zei. Een mooie dienst waar mensen werk uit handen wordt genomen die net een dierbare zijn verloren. Het was een win win situatie. Althans dat zei mijn verstand. Het één kan het andere versterken, het is een mooie aanvulling en heel goed te combineren zei een ondernemer. Waarom zou je het niet doen zeiden mijn man en kinderen, als het niet bevalt stop je er toch weer mee. Allemaal pluspunten. Dat was wat mijn verstand zei.

Maar…. ik ben een gevoelsmens. Als ik ’s morgens wakker werd dacht ik eraan, op meerdere momenten van de dag dacht ik eraan, als ik naar bed ging dacht ik eraan en ergens voelde ik iets knagen. Ik verzamelde mijn vragen en na een paar dagen belde ik, ze werden allemaal beantwoord, maar toch voelde het niet helemaal goed. Ik kon er de vinger niet helemaal opleggen. Mijn verstand zei ja en toch liet ik het even rusten.

Vanmorgen, ik was alleen, tijdens het ontbijt, in de stilte kwam het antwoord. Dat ik er een groot gedeelte van mijn spaargeld in moest stoppen was nog tot daaraantoe, investeren is goed op zijn tijd, maar om dat geld terug te krijgen moest ik actief gaan verkopen. Daarmee verleg ik mijn aandacht en komt de focus te liggen op geld. Geld is handig om te hebben, maar voor mij echt niet het belangrijkste. Dat voelde dus niet goed.

De kern voor mij en waar ik mij op focus is dat ik mensen coach bij verlies en rouw. Dat ik me kan focussen op luisteren naar jou en alle rust en ruimte heb en in het moment kan zijn. Het moet voor iedereen mogelijk zijn om hulp te vragen, ongeacht wat men verdient. Ik help je graag mee om die potjes te vinden, die er ongetwijfeld zullen zijn, zodat het doodgewoon is dat je rouwen bij verlies niet alleen hoeft te doen.

Mijn gevoel zei nee en de rust in mijn hoofd en lijf kwam terug. Het had even tijd nodig, maar ook dit keer weet ik dat ik moet doen waar mijn hart naar uitgaat en dan komt het goed.